วันเสาร์ที่ 17 พฤษภาคม ผมมีธุระต้องเดินทางกลับบ้าน ออกจากอุบลฯในตอนเช้าราว ๆ 8.30 น. โดยใช้รถยนต์ส่วนตัว โดยใช้เส้นทางอุบลฯ-ยโสธร วันนี้อากาศดีครึ้มฝน แต่ไม่ตก ทำให้แม้เปิดแอร์เบา ๆ แต่ก็เย็นสบายครับ เมื่อคืนไม่ได้แวะเติมน้ำมัน ดังนี้ช่วงเช้าจึงต้องแวะ เติมน้ำมันที่ปั้มบางจาก ตรงบ้านหนองแก แต่ต้องผิดหวังครับ ไม่มีบริการน้ำมัน มองดูเกรวัด น่าจะถึงยโสธรได้ จึงออกเดินทางต่อเลย
สังเกตสองข้างทาง ชาวบ้านเริ่มลงมือทำนากันแล้ว แต่การทำนาสมัยนี้ เขาไม่ค่อยปรักดำกัน ใช้วิธีหว่านเหมือนภาคกลาง ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากค่าแรงที่แพงขึ้น ปรักดำคงไม่ไหวกัน แต่ปริมาณน้ำฝนก็ยังไม่มาก บางช่วงถึงแห้งก็มี ผ่านถึงบ้านแคนต้องแวะเติมแรงกันสักหน่อย ยังไม่ได้ทานข้าวเช้ากัน ที่บ้านแคนขึ้นชื่อเรื่องไก่ย่างที่อร่อย ปกติเราก็แวะเป็นประจำอยู่แล้ว และร้านที่แวะก็เป็นร้านประจำ ที่ไม่เคยเปลี่ยนมาเกือบ ๆ สิบปีแล้ว ร้านนี้อยู่ตรงข้ามกับปั้มน้ำมัน ปตท.บ้านแคน เจ้าของร้านก็เป็นกันเอง ตอนนี้ไก่ย่างราคาอยู่ที่ 90 บาท/ตัวแล้วนะ ปีแรก ๆ ที่เรามาใช้บริการราคาตัวละ 50 บาท ก็ไม่ถือว่าแพงครับ เพราะข้าวของอะไรมันก็แพงไปหมดแล้ว ส่วนเมนูที่สั่งก็มี ไก่ย่าง [...]
Archive for พฤษภาคม, 2008
เดินทางกลับบ้าน
พฤษภาคม 19, 2008ห้องสมุดประชาชน จ.อุบลราชธานี
พฤษภาคม 10, 2008วันนี้อาศัยว่าเป็นหยุด ก็เลยเก็บอุปกรณ์เครื่องมือต่าง ๆ ได้แก่ กล้องดิจิตอล Canon EOS-D350 , NoteBook , Handy Drive และข้อมูลที่จำเป็นต้องใช้ เพื่อเตรียมไปห้องสมุดประชาชน จ.อุบลราชธานี ซึ่งอยู่ห่างจากที่พักของเรา ราว ๆ 12-13 กิโลเมตร
เดิมทีห้องสมุดประชาชน จ.อุบลราชธานี ไม่ค่อยมีคนไปใช้บริการเนื่องจากมีแต่หนังสือเก่า ๆ CD ก็เก่า ระยะหลัง เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มีการนำระบบ IT มาให้บริการสืบค้นข้อมูลทางอินเตอร์เน็ต โดยมีห้องคอมพิวเตอร์ถึง 2 ห้อง และคอมพิวเตอร์กว่า 30 เครื่อง และที่สำคัญอัตราการให้บริการแค่ชั่วโมงละ 10 บาท หรือจะใช้ NoteBook เชื่อมผ่าน Wireless ก็เพียงแค่วันละ 10 บาท ซึ่งหาที่ไหนไม่ได้แล้ว และอินเตอร์เน็ตที่นี่ก็เร็วมาก ๆ ไม่มีการ Blockอะไรเหมือนที่ทำงานของเรา
ดังนั้นวันนี้ก็เลยเป็นวันที่จะต้องมาทำการอัพเดทเว็บไซต์ต่าง ๆ ที่เราดูแลอยู่
ทิ้งความหลังไปตามกาลเวลา
พฤษภาคม 7, 2008เวลานี้ 00:54 ของวันที่ 7 พ.ค. 51 ในเวลานี้หลายคนอาจกำลังหลับไหล อย่างสบาย แต่ผมเองได้แต่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์มากว่า 7-8 ชั่วโมงแล้วหลังจากเลิกงาน 16.00 น. ตามันก็พยายามหรี่ลง ๆ เพราะมันเลยเวลาพักผ่อนมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่ก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ ผมมีงานส่วนตัวที่ต้องเคียรให้แล้วเสร็จ หรือหากยังไม่แล้วเสร็จ ก็ให้เหลือน้อยลง
ถึงตอนนี้เราไม่ยอมหยุด เพื่อมองย้อนกลับไปข้างหลังอีกแล้ว ต่อให้ดีหรือเลวยังไง มันก็ผ่านมาแล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว อดีตก็คงต้องปล่อยให้มันผ่านไปกับกาลเวลา ลาภ ยศ สรรเสิญ มันเป็นแค่สิ่งที่ผ่านมา แล้วมันก็ผ่านออกไป จับต้องไม่ได้แล้ว วันนี้ต้องข้ามเส้นบาง ๆ ไปให้ได้
เหนื่อยก็ต้องยอมรับว่าเหนื่อยจริง ๆ มันก็คงเป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น หยาดเหงื่อหยดทิ้งไป เดี๋ยวความเย็นสบายก็จะเข้ามาแทนที่ และการตัดสินใจครั้งสุดท้ายก็เกิดขึ้นเวลาบ่ายสามโมงของเมื่อวานนี้ ที่ต้องวัดใจย้ายงานทั้งหมดออกมาเดินด้วยตัวเอง พอกันทีกับภาพเก่า ๆ ที่มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เก็บสิ่งที่เราสร้างออกมาให้หมด ใครที่คิดว่าจะชุบมือเปิด ขอไห้หยุดซะ กว่าผมจะสร้างมันมาได้ ผมใช้เวลาครึ่งค่อนชีวิตคน แล้ววันหนึ่งคุณจะมาเก็บเอาดอกผลของที่ผมต้องเหนื่อยตลอดมา มันเหมาะหรือไม่
เอาล่ะไม่ไหวจริง ๆ ตามันไม่ยอมเปิดแล้ว มันจะหลับอยู่ท่าเดิม พรุ่งหากยังตื่นขึ้นมาทำงานต่อไป [...]
