พักเรื่องการเมืองร้อน ๆ มาอ่านเรื่องของชายพิการ เมื่อหัวใจไม่พิการ บุญหลายเป็นชาวอำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร ที่มีร่างกายไม่สมประกอบ คือขาลีบ และมีสมองที่สั่งการช้ากว่าคนวัยเดียวกัน เขาเดินได้เมื่ออายุ 8 ปี เมื่อเดินได้ผู้เป็นแม่จึงส่งลูกเข้าเรียนหนังสือ แต่ด้วยที่เดินไม่หยุดทำให้ ครูจึงต้องแม่ทราบเพราะไปรบกวนการเรียนของคนอื่น และต้องหยุดเรียนในที่สุด
แต่ร่างกายและอุปสรรค์หาได้ขวางกั้น ความสามารถด้านอื่น ๆ ของเขา บุญหลายมีวิชาทำกินที่ได้รับการถ่ายทอดจากแม่ และด้วยความขยัน ทำให้เขามีเงินเก็บหลายหมื่นบาท ไปอ่านต่อที่ kapook.com หรืออีกหลาย ๆ ชีวิตที่ ทีวีบูรพา อ่านแล้วอาจจะเป็นกำลังใจให้ใครหลาย ๆ คนในสังคม ที่ท้อแท้ ท้อถอยก็ได้
เขาพิการแต่ตัว แต่หัวไม่ได้พิการ เยี่ยมมาก ๆ ค่ะ
เชื่อไหม เสี่ยบุญหลาย บังเอิงผมเซ่งๆกับงานก็เลยมาเปิดทีวีดู รายการคนค้นตน มาพอดี ธรรมดาผมดูบ้างไม่ดูบ้าง แต่จฃตอนนี้ผมนั้งดูจนจบ คุณหลายๆคนคิดเหมือนผมไหม ผมอิจฉาชีวตของบุญหลาย เค้าทำงานหนักนะ แต่ใบหน้าของเขามากด้วยความสุขเหลือเกิน ผมเลยมาคิดว่า แล้วที่ผมทำงานทุกวันนี้ ผมมีความสุขหรือยัง และ ยังมีเรื่อง การที่บุญหลายคัดของก่อนที่จะขาย ทำให้ผมคิดว่า ทุกวันนี้เรามีจิตสำนึก ในการทำงานแค่ไหน ผมว่า บุญหลายค้นพบ และก้าวล่วง การเป็น ตน ไปแล้ว แต่เราๆๆที่ต้องอยู่ในเมืองหลวง เช้าทำงาน เย็นกลับ เสี่ยบุญหลาย เค้าไม่ลืมที่จะให้รางวัลชีวิตโดยไปเทียว ทำให้แอบอิจฉา การใช้ชีวิตของเสี่ยบุญหลาย ความพอใจของตัวเองโดยแท้ นี้เหละ ถึงจะเรียกว่า พอเพียงโดยแท้จริง “อย่าอิจฉาชีวิตคนอื่น แต่จงใช้ชีวิตให้คนอื่นอิจฉา”
ความสุขของคนเรา อยู่ที่ไหน ลองคิดดู ???
เป็นคนที่สู้ชีวิตมากๆ ผมทั้งยอมรับและ นับถือ ขอบคุณที่เป็นแรงผลักดันให้ผมสู้
ทั้งๆที่ ไม่เคยสู้ บาย
สุดยอด……จริง ๆ
อยากให้หลาย ๆ คนดุจัง